Typisch Autisme

Gister had ik een afspraak met mijn autismecoach. Het was de tweede afspraak en ze zou deze keer bij mij langs komen zodat ik de reis naar oost (dwars door het centrum) niet hoefde te maken. Fijn, want gister regende het best wel. Ze zou om elf uur komen.

Om tien voor elf zat ik klaar. Buiten werd een machine aangezet waarmee de nieuw aangelegde stoep aan het eind van de straat werd platgestampt. Al mijn spieren spanden zich aan. Zo'n geluid is als een mug die in je oren zoemt: je kunt niet meer nadenken en het enige wat je wilt is dat die mug sterft.

Normaal zou ik nu mijn koptelefoon op doen waarmee ik alle omgevingsgeluiden kan uitzetten. Maar dan zou ik de bel niet horen. En met een koptelefoon op kan je ook geen gesprek voeren. Ik deed dus maar het raampje boven de balkondeur dicht en ging weer zitten.

Maar nu had ik het warm. Verwarming lager. Weer zitten. Nog steeds warm. Andere trui aan. Het was inmiddels elf uur en ik begon te twijfelen. Heb ik de mail wel goed gelezen? Ik zocht in mijn telefoon naar de juiste mail. Ja er stond echt elf uur.

Nog steeds te warm, trui uit. Maar dan wel een ander shirt. En een vest bij de hand voor als ik het weer koud zou krijgen.

Ik zat weer op de bank, maar de herrie was er nog steeds en nu had ik hoofdpijn. Ik trok mijn knieën op en sloeg mijn armen om mijn hoofd. Mijn ogen dicht. "Kijk dat nou, aansteller" begon een stemmetje in mijn hoofd. Toen ging de bel. Ik sprong op om de deur open te doen. Ik wist weer wat ik moest doen. (30-11-2018)

Ik ben Rosanne. Ik schrijf graag over mijn ervaringen als autist. Ik weet nog niet zo lang dat ik autisme heb en ik ontdek nog dagelijks wat dat nou precies betekent. Lees gezellig met me mee en stel gerust een vraag!

Blogs over typische autismedingen:

- Op het randje

- Schema's

- Seks

- Een ongewone date

- Dat kan niet

- Duizeligheid

Autisme laten zien

 - I Run My World

 - Labeltjes

 - Camouflage

 - Aandrang

 - Anders

 - Structuur struggles

 - Omarm je emoties

 - Flirten

 - Overleven

 - Fladderen?

 - Wachtstress

Blogs over Burnout en reïntegreren

Blogs over geloof, hoop, leven en alles wat daarbij komt kijken

Laatste blog: Weten wie je bent

Mijn autisme

Ik ben gevoelig voor allerlei prikkels: geluiden, licht, mensen, warmte.. Ik zweet bijvoorbeeld snel en draag het liefst ademende kleding met laagjes. En ik heb een koptelefoon die geluid dempt. Elke dag moet ik thuis op de bank bijkomen van alle prikkels. Ik fladder met mijn vingers om de spanning kwijt te raken en luister mooie muziek. Door mijn gevoeligheid kan ik erg genieten van muziek of natuur.

Daarentegen ben ik juist ondergevoelig voor signalen vanuit mijn lijf. Ik voel het niet meteen als ik gestresst of emotioneel geraakt ben. Ik ga daardoor makkelijk over mijn grenzen heen en lig 's nachts wakker om te analyseren waarom ik boos of verdrietig ben. Mindfullness heeft mij geholpen om beter af te stemmen op de signalen van mijn lijf, maar dat lukt mij meestal pas als ik rustig en alleen ben.

Ik heb een alles of niets mentaliteit. Als ik iets wil weten, wil ik er ook alles over weten en als ik iets doe doe ik het ook perfect. Half werk is eigenlijk geen optie. Daarbij ben ik creatief en werk ik hard. Ik kan mezelf uren vermaken met het zoeken van alle mogelijke informatie over een bepaald onderwerp. Michael Jackson is bijvoorbeeld al vanaf mijn kindertijd een favoriet onderwerp.

Ik kan goed analytisch denken, maar heb soms moeite met 'samenhangdenken'. In drukke situaties heb ik meer tijd nodig om mijn plaatje compleet te krijgen en over te gaan tot aktie. Het kan me dan helpen om me te focussen op een detail, bijvoorbeeld mijn koffie of mijn email. Mijn tijdsgevoel is niet helemaal goed. Soms blijf ik lang bezig met een bijzaak en kom ik tijd te kort voor de hoofdtaak. Ik probeer dit te compenseren door extra vroeg op te staan bijvoorbeeld. Maar als ik dan opeens een kwartier over heb weet ik niet goed wat te doen.

Ik heb gemerkt dat ik er baat bij heb om voor elke dag een plan te hebben. Wat ga ik bijvoorbeeld eten en wat ga ik doen? Zonder plan blijf ik hangen in 'niets doen' en eet ik alleen maar koekjes. Ik heb tijd nodig om mijn plan voor de dag te wijzigen als iemand opeens wil afspreken bijvoorbeeld. Ik zeg dan snel nee omdat het niet in mijn plan zat terwijl ik het misschien wel leuk had gevonden.

Het herkennen en verwoorden van mijn eigen gevoelens, meningen en wensen is iets waar ik lang veel moeite mee heb gehad. Gelukkig heb ik daar veel in geleerd, dankzij therapie, mindfulness en boeken. Al merk ik nog steeds dat ik rust en tijd nodig heb. Ook het goed interpreteren van gevoelens en wensen van anderen kost mij veel energie en gaat ook nog wel eens fout. Meestal omdat ik mezelf de schuld geef van negatief gedrag van de ander.

Contact met mensen kost mij altijd energie. Dat komt omdat ik een marathon aan denkwerk verricht tijdens een contactmoment. Ik denk uiteraard na over de inhoud van wat er gezegd wordt, maar ook over de betekenis van de non verbale communicatie, van de ander maar ook van mij. Hoe zit ik er eigenlijk bij? Tegelijk denk ik na over de aard van de relatie. Vertrouwen wij elkaar? En ondertussen zie en ruik en hoor ik van alles wat me af leidt. He, ze heeft geen mascara op..oh je stelt een vraag waar ik geen antwoord op weet..shit. En dan komen er ook nog emoties bij kijken die ik bij mezelf en bij de ander goed moet herkennen en begrijpen en kiezen hoe ik reageer.

Omdat het me zoveel energie kost ben ik contacten gaan vermijden. En confrontaties vermijd ik al helemaal. Hierdoor voel ik me regelmatig eenzaam, of blijf ik zitten met een rotgevoel over een onuitgesproken conflict.

Een van de dingen waar ik het meest mee worstel, is het voelen van verbondenheid met mensen. In sociale situaties voel ik me vaak een buitenstaander of zelfs onzichtbaar. Maar ook met vrienden en familieleden voel ik me lang niet altijd verbonden. Dat geeft me het gevoel er alleen voor te staan. Ik heb behoefte aan echte verbondenheid met mensen, maar ik kan het vaak niet opbrengen er echt 'te zijn' in het contact. Mijn focus ligt of bij mezelf, of helemaal bij de ander. Maar echt samen iets beleven of voelen, dat gebeurt mij maar heel af en toe, en dat mis ik. Maar als het gebeurt kan ik er wel intens van genieten, en me nog jaren aan die ervaring optrekken.

Delen Mag!

Vind je het leuk wat je hier leest? Dan ben je vast niet de enige! Deel deze blog in jouw omgeving, want samen kunnen we meer mensen bereiken die wellicht met dezelfde dingen worstelen als jij en ik;)