Schema's

12-06-2020

Naar aanleiding van mijn blog over seks kreeg ik een tip om de film Mind My Mind te kijken. In deze animatiefilm zie je hoe een autistische man een relatie aangaat met een vrouw. Ook zie je het ‘mannetje’ in zijn hoofd dat telkens de juiste informatie op zoekt bij elke situatie. Maar op cruciale momenten gaat dat mis. Zo is de map ‘flirten’ nagenoeg leeg, en tijdens de eerste keer seks raakt hij geblokkeerd omdat hij de lichaamstaal van de vrouw niet kan interpreteren. De film was zo herkenbaar dat ik er emotioneel van werd.

Ik realiseerde me dat ook het mannetje in mijn hoofd schema’s nodig heeft, al dacht ik altijd dat dat bij mij wel mee viel. Onbewust heb ik vele schema’s in elkaar geknutseld, zoals het schema ‘flirten’ en het schema ‘verbondenheid’. Maar ik had geen schema voor seks, en dat gaf spanning en pijn.

Ik ging meteen aan de slag en schreef alles op waar ik aan dacht bij zoenen en seks; met mijn vriend in gedachten. Een lijstje zoenen (kleren aan, knuffelen, billen en borsten aanraken, zeggen wat je fijn vindt) en een lijstje seks (kleren uit, op elkaar liggen, geslachtsdelen aanraken, zeggen wat je fijn vindt, etc.) Ik merkte tijdens het schrijven dat ik verschillende emoties langs voelde komen. Bij de meeste dingen die ik op schreef werd ik blij, en bij sommige dingen werd ik angstig.

Dat ik van 90% van wat ik opschreef blij werd gaf me zelfvertrouwen. Voor die andere 10% kwam mijn vriend met een interessant en vrouwvriendelijk plan uit een boek voor mannen. Met een biertje dronk ik de laatste spanning weg, en sindsdien kan ik gewoon genieten van seks!

Maar wat is dat toch met die schema’s? Waarom had ik dat aspect van autisme tot nu toe genegeerd? Waarschijnlijk heb ik last van de stereotype vooroordelen over rigide jongens die niet kunnen schrijven zonder hun eigen blauwe pen. Niets ten nadele van die jongens, maar daar herken ik mezelf niet in. De man (uiteraard weer een man) in de film trekt zich terug met zijn modelvliegtuigen als hij overspoeld wordt. Het duurde even voordat ik mezelf toch met hem kon identificeren. Mijn autisme-schema en mijn autisme-bij-mij-schema passen nog niet helemaal in elkaar.

Maar nu staat ‘let-op-schema’s’ aan. Als ik iets vreemd vind of niet begrijp, of ergens moeite mee heb, kan ik nagaan of dat met een rigide schema te maken heeft, of dat datgene ingaat tegen mijn kernwaarden of mijn geloof. Dit klinkt als ingewikkeld en veel werk, maar ik denk zo snel dat het al bijna automatisch gaat.

Zo is mijn schema ‘vreemde mensen’ momenteel in onderhoud. Waar ik voorheen mensen met een ander geloof of andere levensstijl niet zag als potentiële vrienden, merk ik nu dat ik veel opener ben voor contact met vreemden. De afgelopen weken heb ik een vrouw ontmoet tijdens het uitlaten, die op het eerste gezicht afkeer bij mij teweeg bracht. Maar hoe meer ik haar spreek, hoe meer ik merk dat zij veel dichter bij mij staat dan ik dacht.

Ik pas mijn schema’s aan, en zal dat waarschijnlijk blijven doen. Zo groei ik en leer ik, en zo wordt de wereld om mij heen steeds vriendelijker.

Meer blogs